زنان حاميان و نظم دهندگان هستي اند. گابريل گارسيا ماركز

حالا انگار همين امروز بايد جمله ي بالا را مي ديدم. شما هم چند کلمه ای از دهان اين زن گابريل گارسيا مارکزی بشنويد بد نيست! شده ام سوژه و زبانزد همه. همه با انگشت نشانم مي دهند. همه ی كساني كه دركم نمي كنند به من مي خندند. همه ی كساني هم كه دركم مي كنند سكوت كرده اند. شده ام علي كنكوري.شده ام چوپان دروغگو. نه اينكه به كسي دروغ گفته باشم يا پشت كنكور مانده باشم! نه. من از پس وعده هايي كه به خودم داده ام برنمي آيم. آنقدر از خودم انتظار دارم كه به اين روز افتاده ام. حالا كارهاي نيمه تمام و طرحهاي نيمه انجام و مسئوليتهاي بي سر و ته دوره ام كرده اند و هر شب كه مي خوابم مثل بختك آزارم مي دهند و هر صبح كه بيدار مي شوم مثل اضطرابي مزمن رهايم نمي كنند. دارم خفه مي شوم.

دور دايره اي مي چرخم. دايره اي ناپيدا. دور مي زنم. دور باطل. ديگر نمي توانم بيرون بيايم. مدام مي چرخم و مي چرخم. آنقدر دور مي زنم كه آخرش سرم گيج برود و با مخ بخورم زمين و مغزم بپاشد روي زمين و زمان و خلاصصصصصصصصصصصصص

آنقدر سراب ديدم كز آب بريدم.

 

-----------------------------------------------------

دو شعر

اولی برای انسان، که زکات زنده بودنش مرگ است:

فردا

ديروز

مردی مُرد

که هنوز

ستاره اش سوسو می زند

ديشب زنی

نوزادی زاييد

بی ستاره

امروز مادری

کودکی مرده به دنيا آورد

با ستاره ای درشت

بر پيشانی

فردا چقدر زندگی

 آسان نيست

جواد محقق

 

و دومی برای دخترک، که خود زندگی ست:

صبر کن

صبر کن

دخترم!

کمی ديگر

صبر کن

تا شب

چيزی نمانده

آسمان را

می تکانم

و دامنت را

پر شکوفه می کنم

بی ستاره

کسی

عروس نمی شود

کريم رجب زاده

 

--------------------------------------------------------

ماهي ها ، انسان ها

خواننده ي مهربانی در ايميلي كه به قول خودش براي احوالپرسي برايم فرستاده به شباهت نوشته هاي من با فيلم « ماهي ها عاشق مي شوند » اشاره كرده. او گفته متن و فضاي فيلم طوري بوده كه انگار دارد يكي از نوشته هاي مرا مي خواند. او نتيجه گرفته كه گاهي برخورد با دو متن كاملا متفاوت( احتمالا شباهت صحنه های متفاوت فيلم با متنهای متفاوت من) مي تواند به تجربه يكساني در ذهن ختم شود. يعنی نوعي بينامتنيت كه در ذهن رخ مي دهد. من اين فيلم را در جشنواره نديده ام اما حتما آن را در اولين فرصتي كه دست بدهد خواهم ديد.برايم جالب است كه او آنقدر به نوشته هاي من اهميت داده كه ارتباطی بين آنها و اين فيلم پيدا کرده . برايم جالب است كه او نوشته هايم را مورد نقد قرار مي دهد. اما راستش من هيچوقت دنبال تكنيك هاي ادبي يا شگردهاي نگارش نبوده ام. هر چه احساس کرده ام (البته نه همه چيز را و نه هميشه) با عبور از فيلتر ذهنم اينجا آورده ام و حتي گاهي هم مورد انتقاد قرار گرفته ام. من قهرمان نيستم. من يك زن معمولی ام با تمام خصوصيات يك زن آنهم به شيوه ي خودم. من زندگي مي كنم. كار مي كنم. عصباني مي شوم. خوشحال مي شوم. مي خندم و می گريَم. دوست مي دارم و دوست داشته مي شوم. يا تنفر مي ورزم و مورد تنفر قرار مي گيرم. اشتباه مي كنم. هميشه هم درس نمي گيرم. گاهي دوباره و دوباره اشتباه مي كنم. من يك انسان هستم. و فكر مي كنم كه اينجا با نوشتن از رنجهايم هميشه به خودم يادآوري مي كنم كه يك انسانم. هنوز مانده كه كامل شوم. هنوز هم گاهی مثل بچه ها بی دليل می جنگم. هنوز هم گاهی دست و پايم را گم می کنم و حرفی نابجا می زنم. نمي دانم چه شد كه اين ها را به هم ربط دادم. خواننده ي مهربان گفته كه در نوشته هاي من بينامتنيت وجود دارد. همين الان هم از آن ايميل و فيلم «ماهي ها عاشق مي شوند» پريدم به دنياي خودم. من اصلا نمي دانم معني ادبي بينامتنيت يعني چه. مهم هم نيست. ياد مي گيرم. اما مي دانم برای چه مي نويسم. من مي نويسم تا از فشار قلبم بكاهم. چه وقتي غمگينم چه وقتی خوشحال. و چه وقتی اتفاقی مثل امشب می افتد ؛ من يك انسانم. من قهرمان نيستم.

 

------------------------------------------------------------------- 

Part 3/the last part:

 

Light and heat remain linked as though supplied by the same source of which still no trace. Still on the ground,bent in three,the head against the wall at B,the arse against the wall at A,the knees against the wall between B and C,the feet against the wall between C and A,ahat is to say inscribed in the semicircle ACB,merging in the white ground were it not for the long hair of strangely imperfect whiteness,the white body of a woman finally. Similarly inscribed in the other semicircle,against the wall his head at A,his arse at B,his knees between A and D,his feet between D and B,the partner. On their right sides therefore both and back to back head to arse. Hold a mirror to their lips,it mists. With their left hands they hold their left legs a littlt below the knee,with their right hands their left arms a little above the elbow. In this agitated light,its great white calm now so rare and brief,inspection is not easy. Sweat and mirror notwithstanding they might well pass for inanimate but for the left eyes which at incalculable intervals suddenly open wide and gaze in unblinking exposure long beyond what is humanly possible. Piercing pale blue the effect is striking,in the beginning. Never the two gazes together except once,when the beginning of one overlapped the end of the other,for about ten seconds. Neither fat nor thin,big nor small,the bodies seem whole and in fairly good condition,to judge by the surfaces exposed to view. The faces too,assuming the two sides of a piece,seem to want nothing essential. Between their absolute stillness and the convulsive light the contrast is striking,in the beginning,for one who still remembers having been struck by the contrary. It is clear however,from a thousand little signs too long to imagine,that they are not sleeping. Only murmur ah,no more,in this silence,and at the same instant for the eye of prey the infinitesimal shudder instantaneously suppressed. Leave them there,sweating and icy,there is better elsewhere. No,life ands and no,there is nothing elsewhere,and no question now of ever finding again that white speck lost in whiteness,to see if they still lie still in the stress of that storm,or of a worse storm,or in the black dark for good,or the great whiteness unchanging,and if not what they are doing.

 

samuel beckett

1965

 

                                      ------------------------------------ 

 

 

Part 2:

 

Same remark for the other pause,between end of rise and beginning of fall.the extremes,as long as they last,are perfectly stable,which in the case of the temperature may seem strange,in the beginning.It is possible too,experience shows,for rise and fall to stop short at any point and mark a pause,more or less long,before resuming,or reversing,the rise now fall,the fall rise,theses in their turn to be completed,or to stop short and mark a pause,more or less long,before resuming, or again reversing,and so on,till finally one or the other extreme is reached. Such variations of rise and fall,combining in countless rhythms,commonly attend the passage from white and heat to black and cold,and vice versa.the extremes alone are stable as is stressed by the vibration to be observed when a pause occurs at some intermediate stage,no matter what its level and duration. Then all vibrates,ground,wall,vault,bodies,ashen or leaden or between the two,as may be. But on the whole,experience shows,such uncertain passage is not common. And most often,when the light begins to fail,and along with it the heat,the movement continues unbroken until,in the space of some twenty seconds,pitch black is reached and at the same instant say freezing-point. Same remark for the reverse movement,towards heat and whiteness. Next most frequent is the fall or rise with pauses of varying length in these feverish greys,without at any moment reversal of the movement. But whatever its uncertainties the return sooner or later to a temporary calm seems assured,for the moment,in the black dark or the great whiteness,with attendant temperature,world still proof against enduring tumult. Rediscovered miraculously after what absence in perfect voids it is no longer quite the same,from this point of view,but there is no other. Extremely all is as before and the sighting of the little fabric quite as much a matter of chance,its whiteness merging in the surrounding whiteness. But go in now briefer lulls and never twice the same storm…( to be continued )

 

----------------------------------------------------

 

Imagination Dead Imagine ( By Samuel Beckett ) part 1:

No trace anywhere of life,you say,path,no difficulty there,imagination not dead yet,yes,dead,good,imagination dead imagine.Islands,waters,azure,verdure,one glimpse and vanished,endlessly,omit. Till all white in the three feet,three feet from ground to summit of the vault.Two diameteres at right angles AB CD divide the white ground into two semicircles ACB BDA.Lying on the ground two white bodies,each in its semicircle.White too the vault and the round wall eighteen inches high from which it springs.Go back in,rap,solid throuhout,a ring asin the imagination the ring of bone.The light that makes all so white no visible source,all shines with the same white shine,ground,wall,vault,bodies,no shadow.Strong heat,surfaces hot but not burning to the touch,bodies sweating.Go back out,move back,the little fabric vanishes,ascend,it vanishes,all white in the whiteness,descend,go back in.Emptiness,silence,heat,whiteness,wait,the light goes down,all grow dark to gether,ground,wall,vault,bodies,say twenty seconds,all the greys,the light goes out,all vanishes.At the same time the temperature goes down,to reach its minimum,say freezing-point,at the same instant that the black is reached,which may seem strange.Wait,more or less long,light and heat come back,all grows white and hot together,ground,wall,vault,bodies,say twenty seconds,all the greys,till the initial level is reached whence the fall began.More or less long,for there may intervene,experience shows,between end of fall and beginning of rise,pauses of varying length,from the fraction of the second to what would have seemed,in other times,other places,an eternity..(to be continued)

------------------------------------------------------------------

برف.برف.برف.. من صدايی می شنوم و در عمق وجودم پنهانش می کنم تا مثل آذوقه ای ذره ذره سر کنم با آن در باقيِ روزهای برفی و تنهايی ام. صدايی هست. صدايی همين نزديکی ها. لابلای اين کتابها. لابلای بشقابهای شسته نشده و شکلات های گاز زده. پشت تاريکی شب و نفس گرمی که مهره های گردنم را نوازش می دهد وقتی غلت می زنم. صدايی هست در عمق اين سکوت خواب آلود. صدايی را می شنوم لابلای اين حروف فرانسه روی جلد کتابهای قديمی که کاغذهايشان زرد شده. ميان صندلی های آهنی برف گرفته توی حياط و نارنجهای آويزان از درخت با کلاهک های برفی شان و روی بند رخت خالی از لباس. من می شنوم. صدايی را که سالها مرا گم کرده بود و من آن را. اما حالا هست. در گوشهايم می پيچد و در قلبم طنين می اندازد و تنم را گرم می کند. صدايی هست در بطن اين سکوت. صدايی که مرا می خواند.

-----------------------------------------------------------

احساس امروز من و نه ديروز و نه فردا

به تو گفته بودم که. گفته بودم می خواهم پشتم گرم باشد. گفته بودم که نمی خواهم به باد تکيه کنم. گفته بودم چرا برای اين پشت گرمی که تنها آويزه ی اين روزهای خاکستری ست تلاش می کنم. گفته بودم. حالا پشتم به باد است. باد سرد زمستانی يا باد گرم هرم تابستان چه فرقی می کند. باد است ديگر. هيچ است هيچ.به باد تکيه داده ام و خودم را از اين سراب به آن سراب می کشانم. سهم من از اين روزهای سختِ آزمون همين باد است که برای تکيه به آن هم شبها و روزها را به هم می دوزم که انگار هيچ فرصتی برای من نيست. هيچ مهلتی برای آسودن. و هيچ ماوايی برای پناه گرفتن. هيچ نيست. امروز اينجا نشسته ام و فردا می روم جايی ديگر کوله ی سنگينم را بگذارم زمين. از اينجا به آنجا. از آنجا به اينجا. پشتم باد است. باد. باد. باد.

------------------------------------------------------

زن خسته و اتوماتيك وار به تلفن يك مشتري سمج جواب مي دهد. يك ظهر هميشگي ست. مثل هر روز. آن يكي خط هم مربوط به زن است. طبق عادت اين خط را نگه مي دارد تا به آن خط جواب بدهد. هيچ صدايي نيست. دوباره برمي گردد پشت خط اول. باز سوالهاي مشتري سمج و باز بوق خط ديگر. باز مي رود پشت آن خط و اين دفعه كه از سكوت پشت خط کلافه شده چند بار با صداي بلند الو مي كند و باز هيچ. اما کمی که صبر می کند از لابلاي خش خش تلفن صدايي آشنا را مي شنود. الو .. و اسمش را مي شنود كه كسی از دورها صدا مي كند. يك لحظه زمين و زمان مي ايستد و چند ثانيه اي مكث مي كند. الو .. آنقدر خوشحال مي شود كه نمي داند چه مي گويد. يك مكالمه ي كوتاه و بعد هم خداحافظي. يك تلفن غير منتظره ي خوشحال كننده . لحظه هايی هست که هر چقدر هم که از عمرش گذشته باشد باز هم برای بار اول تجربه شان می کند. لحظه هايی هست که نمی داند اسمشان را چه بگذارد. فقط مي داند تمام بعد از ظهر آن روز آندروفين خونش آنقدر بالا رفت كه تا قيامت هم مي توانست روي ابرها راه برود!

 

---------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 از پشت پنجره آسمان را نگاه می کنم که ابري و گرفته است. هوا آنقدر سرد است كه ناخودآگاه مي لرزم. صبح شده. صبحي ديگر. پرچم سياه اعلاميه فوت پسر جوان همسايه در باد تكان مي خورد. عكسش را اما از روي در برداشته اند. كسي چه مي داند تا چند روز ديگر از ذهن ها هم پاك مي شود پسر جوان قد بلند عينكي كه همين چند روز پيش در راه پله ها به هم سلام كرديم و از کنار هم گذشتيم. حالا شايد فقط جاي پاهايش مانده روي پله هاي مرمر راه پله ها.راستی آدم ها كه مي ميرند بر سر خاطره هايشان چه مي آيد؟

----------------------------------------------------------- 

 

 

 

 

 

 

 

.

معجزه زمانی سر می رسد که اصلا انتظارش را نداشتی.

---------------------------------------------------------------

بايد بروم روپوش و شلوار دخترك را اطو بزنم. بايد غبار تمام اين كتابها و قاب عكسها را پاك كنم تا چيزي از بطن خاك سرشتِ من در من برويد و به من بگويد به چه چيز فكر مي كنم و كجاي اين روز نيمه ‏آفتاب زمستان ايستاده ام.

ب-ا-ي-د-ب-ن-و-ي-س-م-

بايد چيزي در درونم بيايد بالا و از چشمانم سرريز شود و ندانم گريه ي خوشبختي مي كنم يا اشك دلتنگي مي ريزم. بايد آنقدر بنويسم تا چيزي بيابم در درون لايه هاي زيرين خاك سرشتم. من خاكم. از خاك آمده ام و در خاك مانده ام.چيزي از من جايي جا مانده و نمي دانم آن چيست و كجاست. چيزي در من شيون مي كند و فرياد مي زند. بعد آرام اما خسته گوشه اي دراز مي كشد تا دستي بزرگ سرش را نوازش كند و آب شود قطره قطره زير سنگيني محبت اين دست. گاهي در خستگي اين راه هاي نرفته و چوب خط هاي پرنشده و غبار تمام اين زندگي جا مي ماند و مي نشيند تا لحظه ي كوتاه موعود فرا برسد. آنگاه چيزي در من بيدار مي شود و به هر چه در زمين و زمان است با شوق مي نگرد و دم را مي ستايد كه برايش لحظه اي شيرين به ارمغان آورده كه با هيچ چيز هيچ چيز اين دنيا تاختش نمي زند. تا آنجا که بغضي سنگين مي آيد مي نشيند لابلاي خنده هايم و نمی دانم كه اين گريه از شدت خوشبختي ست يا از سر دلتنگي.

ب-ا-ي-د-ب-ن-و-ي-س-م-

---------------------------------------------------------------

يک توضيح آنلاين!

سيستم نظرخواهی را برای مدتی برداشتم فقط برای اينکه تمرينی باشد که خيال کنم هر چه می نويسم برای خودم است و بس. تمرينی باشد برای اينکه خلوت اينجا را به چشم ببينم. شايد هم در روز چند پست داشته باشم و اينطوری ديگر معطل نظرات نمی شوم. چه می دانم. يک جور تکروی کودکانه در يک چهار ديواری که مثل اتاق خودت می ماند و می خواهی مطمئن باشی هنوز می توانی حريم خودت را داشته باشی و گاهی هم پنجره ی اين اتاق را ببندی فقط برای اينکه به خودت به خود خودت چيزی ثابت کرده باشی. هيچ مشکلی با هيچ خواننده ای که لطف می کند و اينجا می آيد ندارم و هيچ بی احترامی به نظر خوانندگان هم در کار نيست. گفتم ديگر. يک جور تکروی کودکانه در يک چهار ديواری که مثل اتاق خودت می ماند و می خواهی مطمئن باشی هنوز می توانی حريم خودت را داشته باشی و گاهی هم پنجره ی اين اتاق را ببندی فقط برای اينکه به خودت به خود خودت چيزی ثابت کرده باشی و .. همين ديگر.

-----------------------------------------------------------------

از آرشيو آهو

 

خواب در رو’يا

 

سكوت اينجا را دوست دارم.

نور كمرنگ نيمروز از پشت پرده ي سفيد اتاق را روشن كرده اما روشني اش چشم را نمي زند. حتی يكجور آرامش به آدم مي دهد.روي صندلي ، روي زمين ، روز ميز ، همه جا كتابها را مي بينم.توي كتابخانه ديواري هم هستند .دلم مي خواهد اسم تمامشان را يكي يكي بخوانم. يا شايد ورق بزنمشان تا بوي كاغذ خاك خورده مشامم را پر كند.بعد هم دستي رويشان بكشم تا زير پوستم حسشان كنم.

روي ديوار روبرو چند تابلو به فاصله ي نزديك به هم جا خوش كرده اند .چرا هر چه فكر مي كنم نمي توانم به خاطر بياورم كه رويشان چه نوشته شده .. تابلوي نستعليق هستند انگار .. شايد هم تقدير نامه .. نمي دانم.اما هر چه هست نماي اتاق كار به اينجا داده اند. و اين دو تكه ي بجا مانده از خمپاره های سربي يادگار جنگ جهاني اول ! که بی صدا نگاهم می کنند .. لمسشان مي كنم.عجيب است برايم كه نشاني از جنگي عظيم حالا جلوي رويم مثل جسمي بي حركت و ناتوان خاك مي خورد. و فقط اسمش است كه غرور مي آورد برايش. اين دو تكه سربي مرا ياد سربازان جنگي مي اندازند.همانهايي كه حالا روي تخت هاي بيمارستانها و آسايشگاهها زمين گير شده اند اما عظمتشان را نمي توان در چشمانشان نخواند .. هر چند كه در سكوت به انتظار مرگ خاموش نشسته باشند ..

چمدان هاي سفري هم اينجا هستند. سفر . سفر . سفر ...

كامپيوتر ، پرينتر ، كاغذ هاي سفيد و يادداشتهاي پراكنده هم همه جا هستند..

اما از همه بيشتر ، سكوت و  آرامش اينجا را دوست دارم .

نمي دانم چرا ..

شايد چون بودنِ تو را برايم تداعي مي كند. تو هستي . پشت كامپيوتر نشسته اي و كارهايت را انجام مي دهي و من در سكوت نگاهت مي كنم. شايد هم روي تخت روبرو چرت مي زنم.اما تا پلكهايم را نيمه باز مي كنم تو را مي بينم كه هستي. آرام نشسته اي و كار مي كني.گوش كن .. حتي صداي تق تق دگمه هاي كيبورد هم مي گويد كه هستي ..  صداي ورق زدن روزنامه .. صداي كش دار پرينتر .. همه و همه مي گويند كه هستي ..   همينجا .. كنار من ..

زندگی

عکس: وبلاگ خوابگرد

از ما گفتن

راستش کامپيوتر من ويروسی شده و فکر می کنم با ايميلم نامه های ويروس دار به ديگران فرستاده می شود. خلاصه کار من نيست. مراقب باشيد !

آخرين بار که باباتو ديدی کِی بود؟

دروغ چرا؟ من اورکات را از اول هم گذاشته بودم برای روز مبادا. برای روزی که اگر خدای نکرده! از اين هم تنها تر شدم آويزانش شوم. راستش از اينکه فيلتر شده خيلی هم ناراحت نيستم.هرچند ما ايرانيها ياد گرفته ايم که از تمام فيلتر ها عبور کنيم اما باز هم فرق چندانی برايم نداشت.. اورکات بازی آدم بزرگهاست. و هيچ بازی هيچ وقت جدی نبوده.

دروغ چرا؟ آهو را ولی دوست دارم. مدتهاست در آهو می نويسم. خيلی از لحظات زندگيم به شکلی اينجا ثبت شده اند. اينجا جزئی از روزهايی ست که بر من گذشته. و حس هايی که گريبانم را گرفته. اگرچه اين روزها کمتر سراغش می آيم و آنهم به خاطر اين است که با خودم هم غريبه شده ام .. زندگی واقعيم آنقدر دجار اتفاقات مختلف و درگيری های ذهنی شده که کمتر فرصت می کنم سراغ اين صفحه ی سفيد بيايم و آن را با افکارم سياه سفيد کنم !

و آخر اينکه باز هم دروغ چرا؟ من خواسته يا ناخواسته گرفتار احساس گناهی هستم که ولم نمی کند حتی اگر هيچ کس اينطور تصور نکند و حتی اگر واقعيت هم غير از اين باشد. هر ارتباطی بين فرزندان و پدران ، هر آغوش باز پدری به روی فرزندش ، هر صدايی که از دهان کودکی خارج می شود و پدرش را صدا می زند دلم را می فشارد .. من هيچ گونه نتوانستم مردی را قانع کنم که جدايی ما آدم بزرگ ها هيچ ارتباطی به دخترکی ندارد که انقدر او را نديده خجالت می کشد بهش تلفن کند .. اين پدر نمرده ، جای دوری هم نرفته‌، يکساعت با دخترش فاصله ی مکانی دارد. ولی اگر سوال بالای پست را از دخترک بپرسيد هيچ جوابی برايش نخواهد داشت ..

 

 *سازدهنی

از پله هاي رستوران پنتري كه بالا مي آمديم چشممان خورد به پوستر فيم «ساز دهني» ..

فيلم قصه ي پسرك فقيری ست كه شيفته ي سازدهني دوستش مي شود. اما از بد زمانه نه دوستش آدم دست و دلبازي ست و نه پسرك توان مالي خريدن يك سازدهني ديگر دارد. او دوست دارد صاحب ساز دهني شود. يا حداقل لمسش كند و در آن بدمد. اما براي هر كدام از اينها بايد تاوان بسيار سنگيني بپردازد. مبارزه آغازمي شود.

علاقه به ساز دهني آنچنان قدرتي به او مي دهد كه حاضر است هر سختي را به جان بخرد بلكه لحظه ای داشته باشدش. اما براي دميدن در آن و براي لمس كردنش و براي شنيدن صدايش تحقير مي شود. رفته رفته پسر بچه تمام شخصيت و غرورش را زير پا گذاشته تا لحظه ای با ساز دهني باشد. آنهم فقط لحظه اي.اين ديگر به مبارزه نمی ماند. چون پسرک هميشه بازنده است. حتی وقتی ازپشت ميله های پنجره با خنده های وحشيانه ی پسرک صاحب سازدهنی که ان را محکم در دستش گرفته لحظه ای در آن می دمد. نقطه اوج فيلم پسرك طغيان مي كند. ساز دهني را مي قاپد و مي دود. خود را به دريا مي رساند. به رهايي. به آزادي . و ساز دهني را با تمام عشقي كه به آن دارد مي اندازد ته دريا. آزاد مي شود. اين دلبستگي كه برايش غير از خفت و عذاب چيزي به ارمغان نياورده ته دريا گم مي شود و پسرك رها مي شود. رهايي در رها کردن حس هايی که مثل زالو می چسبند و خون آدم را می مکند. خفت و زجري كه پسرک متحمل شده آنچنان روحش را خراش و همزمان تعالي مي دهد كه نداشتن سازدهني را به داشتنش ترجيح مي دهد. و اين ترجيح دادنِ نداشتن به داشتن ِ با خفت؛ تمام درسي ست كه زندگي به او مي دهد.

گاهي اوقات لازم است كه سازدهني ها را بقاپيم و نفس زنان بدويم و بيندازيمشان قعر درياها ..

*تقديم به تو که قصه ی سازدهنی را برايم زنده کردی.

 

زندگی شايد دمی ست که بازوانی را در آغوشم می فشارم.

 

 

 

ماجراي گل خريدن آقايان براي خانمها و وايس ورسا !

چراغ قرمز است. ماشينها پشت چراغ ايستاده اند و پسران گل فروش با دسته هاي بزرگ گل نرگس و گل رز تر و تازه لابلاي ماشينها مي لولند. من از پنجره ي ماشين به بيرون نگاه مي كنم كه چشمم مي خورد به گل فروشي كه به يك ماشين دخيل بسته. از گل فروش اصرار از آقاي راننده انكار. خانم بغل دست آقا نشسته و با خنده اي ماسيده بر لب به بيرون نگاه مي كند و شايد هم منتظر عكس العمل مرد است. هر چه گل فروش بيشتر آويزان مي شود آقا با نگاهي پيروزمندانه و ژستي شبيه مجسمه ي ابوالهول بيشتر بر نخريدن گل اصرار مي كند. بيچاره گل هاي به اين زيبايي كه هيچكس قدرش را نمي داند. نه پسر گل فروش كه گل برايش فرقي با روزنامه ندارد و نه مرد راننده كه لابد دوست ندارد گل خياباني بخرد. اما گل، گل است. چه فرقي مي كند؟ چراغ سبز مي شود. راننده پايش را روي پدال فشار مي دهد و گلها مي مانند روي دست گل فروش!

- مثلا پرده ي اول:

مرد يك دسته گل مي خرد و مي گذارد توي دامن زن. خوب بله. گلها سفارشي تزئين نشده اند. از گل فروشي بالاي شهر هم نيستند. گلهاي زينتي گرانبها هم داخلشان نيست. از همه جالبتر اينكه هيچ مناسبتي هم وجود نداشته تا خريده شوند. اما زندگي شيرين مي شود چون گل، گل است!

- شايد هم پرده ي دوم:

زن وقتي اصرار گل فروش و انكار مرد را مي بيند گل فروش را به پنجره خود مي خواند و يه دسته گل بزرگ نرگس شايد هم رز مي خرد و مي گذارد روي داشبورد حد فاصل شيشه ماشين و فرمان كه مرد پشتش نشسته و  به مرد مي گويد: « دوستت دارم »

- از همه خنده دار تر پرده ي سوم:

زن و مرد مشغول جر و بحثند كه پسر گل فروش مثل خروس بي محل دسته گل را از پنجره ي باز ِماشين مي فرستد داخل !

 - پرده ي نمی دانم چندم:

زن نيست. مرد نيست. گل نيست. گل فروش هم نيست. در چند ثانيه ، در چند ثانيه ي كوتاه همه چيز به تلي از خاك تبديل شده. در چند ثانيه اي كه كره ي زمين قولنجش را می شكند ..

يکی می گفت هميشه خيلی زود دير می شود ..

 

 

 

 

 

 

 

من به يك چشمه می انديشم

به وهمی در خاك ..

فروغ

 

....

من نيمه ی دوم زندگی ام را

در شكستن سنگها، نفوذ در ديوار ها، فرو شكستن درها

و كنار زدن موانعی می گذرانم كه در نيمه ی اول زندگی

به دست خود، ميان خويشتن و نور نهاده ام

 

اوكتاويو پاز

 

....

من نيمه ی دوم زندگی ام را

در شكستن سنگها، نفوذ در ديوار ها، فرو شكستن درها

و كنار زدن موانعی می گذرانم كه در نيمه ی اول زندگی

به دست خود، ميان خويشتن و نور نهاده ام

 

اوكتاويو پاز

 

يک مشت خاطره

تمام موهايش سفيد شده. سفيد اما همانطور مجعد و تابدار. با چشمانی سياه که در پناه ابروان سياه پرپشتش جا گرفته اند .. چکمه های بلند لاستيکی به پا می کرد و شلنگ سنگين را دنبال خودش دور تا دور فلکه می کشيد و به چمنهای فلکه و درختان کاج کوتاه و خپل و بوته های تيغ دار گل سرخ آب می داد. هر از گاهی سر شلنگ را به طرف ما می گرفت. دختران و پسران شيطان محله که از صبح لابلای کاج ها و بوته ها گم و پيدا بوديم تا وقت غروب. ما می دويديم و جيغ می کشيديم و ادای ترسيدن را درمی آورديم تا بخنديم. هيچوقت خيسمان نمی کرد. اما کافی بود چشم غره برود .. بعد از ظهر ها می رفت توی دکه ی آهنی کنار فلکه و می خوابيد. آنجا خانه اش بود. آنجا زندگی می کرد.زمستان در سرمای اتاقک آهنی و تابستان در حرم گرمای آهن تفديده. من و سيمين و خاطره هميشه لابلای درختان کاج بوديم. زير سايه ی گرد کاج ها روی چمن ها خانه می ساختيم و مهمان هم می شديم و می خوابيديم و بيدار می شديم و خلاصه زندگی را بازی می کرديم.

او نگهبان کاج های ما بود ٫ نگهبان چمنهای سبز و بوته های بزرگ و فواره ی وسط ميدان که وقتی روشنش می کرد آب با فشار می چرخيد و می چرخيد و می پاشيد روی گل ها و روی کاجها و روی ما .. ما با کاج ها بزرگ شديم و پر کشيديم هر کدام سويی. هر کداممان يک گوشه ی دنيا. باغبان هنوز چکمه های لاستيکی پايش بود وقتی آجر های خانه ی ما را کلنگ می زدند.

از آن روزها بيست سال گذشته. من امروز با باغبان روزهای کودکی ام بطور اتفاقی سوار يک تاکسی شدم و دقيقه ای کنار هم نشستيم. او هرگز دخترک چشم گشاد بازيگوشی را که در سالهای جوانی اش قبل از بازنشستگی در ميدان فلان می خنداند نشناخت.

من ولی شناختمش. او کودکی من بود.

 

i need no sympathy , just let me dare to explode

اينكه نوشتن آرامم مي كند يا نه نمي دانم. اينكه بهتر است بنويسم يا كتاب بخوانم يا بگيرم بخوابم نمي دانم. اما مي نويسم ..

امروز خانمي آمد تا براي خودش و همسرش و پسر خردسالشان يك تور خارجي رزرو كند. كلي با احساسات.كلي با آرامش. آنچنان از سفرشان حرف مي زد انگار كه قرار است مهم ترين كار دنيا را به اتفاق همسرش انجام دهند.بروشور هتل ها را چنان با دقت وارسي مي كرد كه بيا و ببين. در مورد قيمت.در مورد رنگ روتختي اتاق هاي هتل.در مورد مراكز تفريحي براي پسركشان.در مورد سالن بيليارد هتل و ساعت دقيق آنجا براي همسرش. در مورد همه چيز با دقت تمام اطلاعات مي گرفت.از همانجا هم به همسرش تلفن كرد و با مهرباني گزارش تمام كارهايي را كه با ما انجام داده بود به او داد و با آرامش گوشي را گذاشت توي جيبش. سيزده سال از همسرش كوچك تر بود. و پسر چهار ساله شان گرانبهاترين دارايي زندگي شان به نظر مي رسيد.بعد از حدود نيم ساعت رفت تا پسركش را از مهد بردارد و به منزلش برود تا شب با همسرش مشورت كند و جواب نهايي را براي انتخاب هتل و پرواز و تاريخ تور به من اطلاع دهد.

نمي دانم چرا. ولي يك لحظه دلم خواست جاي او بودم .. يک چيزی در اين زن بود که دلم می خواست داشتمش .. يک جور آرامش قلبی .. يک جور اطمينان خاطر ..

ديشب خوب بودم. امشب باز غمبرك زده ام. وقتي مي بينم اينطور تحت تاثير شرايط قرار مي گيرم از خودم حرصم مي گيرد. اين سكوت اذيتم مي كند. حالا ديگر وقت سكوت نيست. دلشوره رهايم نمي كند. چند روز گذشته دلتنگ بودم اما آرام. حالا باز اين دلشوره ي مزاحم .. اين عدم قطعيت .. عدم قطعيت .. عدم قطعيت دارد لهم مي كند ..

باز وقت تغيير دادن مفاد قرارداد شد و آقاي م باز موبايلش را خاموش كرد.نمي دانم اين پسر تا آخر كار مثل بچه آدم رفتار خواهد كرد يا نه.نگرانم.

هنوز نامه ي وكلا را براي امضا نبرده ام. نمي دانم ادامه دهم يا منصرف شوم. با اطلاعات مختصري كه گرفتم فكر مي كنم از اين طريق به نتيجه اي نرسم. بايد ميان بد و بدتر يكي را انتخاب كنم. اما نمي دانم كنار آمدن با س يا ادامه دادن اين پيگيري هاي توان فرسا كدامشان بد و كدامشان بدتر است!

كار بيمه ام هم تمام نشده هنوز. البته اين جاي نگراني ندارد. فقط يكي دو نصفه روز وقت مي خواهد. تمامش مي كنم.

امروز قرارداد بستم. البته يك قرارداد آبكي به نظر خودم. يك صفحه ي آ چهار با چند سوال و جواب كوتاه و دو امضا. امضاي من و امضای مديرعامل. ديروز يك مسافرت كاري پيش آمد كه قرار شد بروم. اما درست در لحظه ي آخر مديرعامل شركت ، كارآموزمان ( يعني همسر خودش ) را به جاي من ( كه خير سرم مديرفني شركت هستم) به اين سفر فرستادند( صرفا چون كلاس بصورت رايگان همراه با تور سه روزه در هتل شايان كيش برگزار مي شد)من هم امروز درخواست تعيين حدود وظايف كردم و توضيح دادم كه اگر كارآموز مي تواند به صرف رابطه ي خانوادگي با مديرعامل به جاي مديرفنی در كلاس توجيهي شرکت کند پس از اين به بعد بايد تمام كارهاي مربوط به خودش را خودش هندل كند و مدام از صبح بيخ گوش من سوال پيچم نكند كه به صرف ناشي بودن مجبور شود تند تند يادداشت بردارد.

به همه چيز بدبين شدم. از همه چيز خسته شدم. توانم را از دست داده ام. نيرويم را هم. صبرم را هم. حوصله ام را هم.

كاش يك سيب اينجا بود. يك سيب كه گازش بزنم و به خواب هزار ساله بروم.

 

just let me dare to explode ..

اينكه نوشتن آرامم مي كند يا نه نمي دانم. اينكه بهتر است بنويسم يا كتاب بخوانم يا بگيرم بخوابم نمي دانم. اما مي نويسم ..
امروز خانمي آمد تا براي خودش و همسرش و پسر خردسالشان يك تور خارجي رزرو كند. كلي با احساسات.كلي با آرامش. آنچنان از سفرشان حرف مي زد انگار كه قرار است مهم ترين كار دنيا را به اتفاق همسرش انجام دهند.بروشور هتل ها را چنان با دقت وارسي مي كرد كه بيا و ببين. در مورد قيمت.در مورد رنگ روتختي اتاق هاي هتل.در مورد مراكز تفريحي براي پسركشان.در مورد سالن بيليارد هتل و ساعت دقيق آنجا براي همسرش. در مورد همه چيز با دقت تمام اطلاعات مي گرفت.از همانجا هم به همسرش تلفن كرد و با مهرباني گزارش تمام كارهايي را كه اينجا انجام داده بود به او داد و با آرامش گوشي را گذاشت توي جيبش. سيزده سال از همسرش كوچك تر بود. و پسر چهار ساله شان گرانبهاترين دارايي زندگي شان به نظر مي رسيد.بعد از حدود نيم ساعت رفت تا پسركش را از مهد بردارد و به منزلش برود تا شب با همسرش مشورت كند و جواب نهايي را براي انتخاب هتل و پرواز و تاريخ تور به من اطلاع دهد.
نمي دانم چرا. ولي يك لحظه دلم خواست جاي او بودم ..

.

ديشب خوب بودم. امشب باز غمبرك زده ام. وقتي مي بينم اينطور تحت تاثير شرايط قرار مي گيرم از خودم حرصم مي گيرد. اين سكوت اذيتم مي كند... حالا ديگر وقت سكوت نيست. دلشوره رهايم نمي كند. چند روز گذشته دلتنگ بودم اما آرام. حالا باز اين دلشوره ي مزاحم .. اين عدم قطعيت .. عدم قطعيت .. عدم قطعيت دارد لهم مي كند ..

.

باز وقت تغيير دادن مفاد قرارداد شد و آقاي م باز موبايلش را خاموش كرد.نمي دانم اين پسر تا آخر كار مثل بچه آدم رفتار خواهد كرد يا نه.نگرانم.
هنوز نامه ي وكلا را براي امضا نبرده ام. نمي دانم ادامه دهم يا منصرف شوم. با اطلاعات مختصري كه گرفتم فكر مي كنم از اين طريق به نتيجه اي نرسم. بايد ميان بد و بدتر يكي را انتخاب كنم. اما نمي دانم كنار آمدن با س يا ادامه دادن اين پيگيري هاي توان فرسا كدامشان بد و كدامشان بدتر است.
كار بيمه ام هم تمام نشده هنوز. البته اين جاي نگراني ندارد. فقط يكي دو نصفه روز وقت مي خواهد. تمامش مي كنم.
امروز قرارداد بستم. البته يك قرارداد آبكي به نظر خودم.يك صفحه ي آ چهار با چند سوال و جواب كوتاه و دو امضا. امضاي من و امضاي آقاي ت. ديروز يك مسافرت كاري پيش آمد كه قرار شد بروم. اما درست در لحظه ي آخر مديرعامل شركت ، كارآموز را ( يعني همسر خودش ) به جاي من ( كه خير سرم مديرفني شركت هستم) به اين سفر فرستادند( صرفا چون كلاس بصورت رايگان همراه با تور سه روزه در هتل شايان كيش برگزار مي شد)من هم امروز درخواست تعيين حدود وظايف كردم و توضيح دادم كه اگر كارآموز مي تواند به صرف رابطه ي خانوادگي با مديريت به جاي مديرفني به سفر كاري و شركت در كلاس توجيهي برود پس از اين به بعد بايد تمام كارهاي مربوط به خودش را خودش هندل كند و مدام از صبح بيخ گوش من سوال پيچم نكند كه به صرف ناشي بودن مجبور شود مدام يادداشت بردارد.

.

به همه چيز بدبين شدم. از همه چيز خسته شدم. توانم را از دست داده ام. نيرويم را هم. صبرم را هم. حوصله ام را هم.
كاش يك سيب اينجا بود. يك سيب كه گازش بزنم و به خواب هزار ساله بروم.

.

اسم تو مثل عطر ريخته است

يك داستان كوتاه،هديه به شب بلند يلدا*

بالاخره سيب ها را شمردم.هرچند مطمئن نيستم رقم درست دستم آمده باشد؛اما درخت افتاده بود و شمردن سيب هاي
درخت افتاده سخت تر از شمردن سيب هاي درخت ايستاده نبود.
شمردن سيب هاي درخت ايستاده درست مثل شمردن ستاره ها در آسمان بود.هر كار مي كردي رقم از دستت مي رفت و از درد عضله هاي گردن و سرگيجه ي ارقام جانت به لبت مي رسيد.يك بار براي نفس تازه كردن نشستم لب حوض.حشره ي درشتي در آب دست و پا مي زد و تصويري واضح از درخت در عمق موج هاي ريز مي لرزيد.پاره ي كوچكي از نماي آجري خانه هم در آب بود.حوض اگر كمي بزرگ تر بود مي شد تمام خانه را در آب ديد يا آهو را كه ايستاده بود پشت پنجره و نگاه مي كرد.حوض اما كوچك بود و بيش تر فضاي آب را تصوير درخت پر كرده بود.فكر كردم شمردن عكس سيب ها در آب آسان تر از شمردن خود سيب ها در هواست.نه لازم بود سرم را بالا بگيرم نه انگشت اشاره ام را هوا.شروع كردم به شمارش: يك،دو،سه .. دايره هاي كوچك دور حشره گم و پيدا مي شد و پيام منتشر در آب حواسم را به هم مي زد.دنياي توي آب هم با دنياي بيرون اصلا نمي خواند.در حالي كه تصويري از نصف درخت در روشنايي آب لنگر انداخته بود نصف ديگر در تاريكي سايه ي روي زمين تكان مي خورد.وانگهي نگاه كردن به آب تيره نه روشنايي بود نه تاريكي و جز اتلاف وقت و هدر دادن سوي چشم فايده اي نداشت.ناچار دوباره برگشتم سر كار اول و از نو شروع كردم به شمردن سيب هاي روي درخت.درختي كه همين يك بار بهره داده بود.پيش تر ها هميشه بارش مي رفت.شكوفه كه مي كرد سر هفته اول تمام گلبرگ هايش مثل پولك هاي سوخته الك مي شد توي كرت و دمك ها مثل جوش هاي سرسياه مي ماند روي شاخه ها و وقتي ميريخت زمين شبيه كرم هاي خاكي واچزيده ي آفتاب خورده ي بعد از باران بود در خاك؛ همان طور گل آلود،لهيده و بد زهم-سالها طول كشيد تا فهميدم كرم ها با باران بر زمين نمي‌آيند،بلكه اين زمين است كه زندگانش را از باران قي مي كند بيرون و كرم ها،پلاسيده و غارت شده در عرصات آفتاب و باد مي مانند بر جاي.
اما درخت حالا افتاده بود.آهو آن طرف تر هق مي زد.كلنگ مي كوبيد زمين،خاك را با دو دست برمي داشت مي ريخت توي باغچه ي شب بوها-گوري كوچك براي سيب ها-و باز مي كوبيد و مي كوبيد و مي كوبيد .. برگ هاي انبوه كرك دار،سرشاخه هاي سبز پرشيره،سيب هاي ريز قد گردو و حتي فندق ميان سيب هاي درشت از چشم پنهان.يك بار رقم از دستم رفت.مجبور شدم از نو شروع كنم به شمردن.هر بار كه به سيب چهل و يك مي رسيدم يادم مي رفت توي رقم چهل و دو روي كدام سيب بايد دست بگذارم.دوباره از اول شروع مي كردم به شمارش.ناچار سيب چهل و يك را محكم در مشت مي فشردم،زير لب تند تند تكرار مي كردم چهل و يك،چهل و يك و تا يادم بماند سيبي كه در مشت گرفته ام همان سيب چهل و يكمي ست و سيب بعدي كه لك داشت،نيمي از آن سرخ بود،نيمي سبزِ كال بايد سيب چهل و دومي باشد.درست همينطور چند بار مجبور شدم از يك تا چهل و يك بشمارم،سيب نوبت چهل و دو را توي مشت نگه دارم،پلك روي هم بگذارم و به گوش ها فشار بياورم تا تمجمج عصبي آهو را نشنود.
صداي هن هق،گرومپ خفه ي كلنگ با نوك زنگار ريخته در خاك آشفته،جاي خالي درخت در فضا-حالا كه مثل مرغ كُرچي بايد نشست روي خاطره ها،ذهن بايد براي لحظه ي موعود دست نخورده و بكر باقي بماند- تازه،تنها در ياد نگه داشتن رقم سيب هاي شمارش شده مهم نبود.تقلا براي حلاجي حادثه ي پيش آمده،وسوسه ي ارقام،شك ميان چهل و يك و چهل و دو.. بايد به خاطر مي سپردم در سيب چهل و چند بود كه آهو كلنگ را انداخت زمين،روي آيينه ي زانو توي خاك سياه افتاد بلند شروع كرد به زاريدن.پس تنها سقوط درخت مهم نبود.تبر زنگ زده در آب حوض،تراشه هاي پران پراكنده ي درخت در كف حياط،سيب هاي افتاده ي جدا شده ي قل خورده در كرت تلخون،آفتاب گردان كنار پاشويه،بوي سيب هاي ريخته در حياط،بوي صمغ درخت جوان تبرخورده در چله ي تابستان .. نه،هيچ كدام مهم نبود.من بايد سيب چهل و يك يا چهل و دو را گوش بسته،پلك هم گذاشته،لب فشرده در مشت نگه مي داشتم تا حافظه ام براي سال هاي بعد حفظ شود و سال ها بايد مي گذشت تا مي فهميدم سال هاي بعدي وجود ندارد و آن چه هست خواهد بود و آنچه خواهد بود همان ثقل اندوه سال هاي رفته است و چيزي كه مهم است همان سيب چهل و يك يا چهل و دومي ست كه پٌريِ آن را هميشه در مشت هاي خالي احساس مي كنم و آن دست هاي خاك پاشِ خاك انداز هميشه در ذهن مي رويد و من اگر دٌري مي سٌفم يا خزفي مي بافم از همين ها مي باسٌفم.از آن انگشت هاي كشيده اي كه بناگوشم را لحظه اي به عتاب برماسيد كه چيزي در من فروريخت و من ديگر دست خودم نيست كه معناي ديگري از نگاه ها و عتاب ها و دست ها در خيال مي پرورم و گاه كلامي كه از من برمي رويد كلام ياءجوج است كه گوش ها آن را پس مي زند و دست ها كاسه مي شود:پس حكايت؟
روزي بود،روزگاري.مردي بود و زني.درختي بود و تبري ..

*از مجموعه داستانهاي كوتاه « دختران دلريز » داوود غفارزادگان/نشر افق.زمستان 82

يك داستان كوتاه ؛ هديه به شب بلند يلدا

*اسم تو مثل عطر ريخته است

بالاخره سيب ها را شمردم.هرچند مطمئن نيستم رقم درست دستم آمده باشد؛اما درخت افتاده بود و شمردن سيب هاي درخت افتاده سخت تر از شمردن سيب هاي درخت ايستاده نبود.

شمردن سيب هاي درخت ايستاده درست مثل شمردن ستاره ها در آسمان بود.هر كار مي كردي رقم از دستت مي رفت و از درد عضله هاي گردن و سرگيجه ي ارقام جانت به لبت مي رسيد.يك بار براي نفس تازه كردن نشستم لب حوض.حشره ي درشتي در آب دست و پا مي زد و تصويري واضح از درخت در عمق موج هاي ريز مي لرزيد.پاره ي كوچكي از نماي آجري خانه هم در آب بود.حوض اگر كمي بزرگ تر بود مي شد تمام خانه را در آب ديد يا آهو را كه ايستاده بود پشت پنجره و نگاه مي كرد.حوض اما كوچك بود و بيش تر فضاي آب را تصوير درخت پر كرده بود.فكر كردم شمردن عكس سيب ها در آب آسان تر از شمردن خود سيب ها در هواست.نه لازم بود سرم را بالا بگيرم نه انگشت اشاره ام را هوا.شروع كردم به شمارش: يك،دو،سه .. دايره هاي كوچك دور حشره گم و پيدا مي شد و پيام منتشر در آب حواسم را به هم مي زد.دنياي توي آب هم با دنياي بيرون اصلا نمي خواند.در حالي كه تصويري از نصف درخت در روشنايي آب لنگر انداخته بود نصف ديگر در تاريكي سايه ي روي زمين تكان مي خورد.وانگهي نگاه كردن به آب تيره نه روشنايي بود نه تاريكي و جز اتلاف وقت و هدر دادن سوي چشم فايده اي نداشت.ناچار دوباره برگشتم سر كار اول و از نو شروع كردم به شمردن سيب هاي روي درخت.درختي كه همين يك بار بهره داده بود.پيش تر ها هميشه بارش مي رفت.شكوفه كه مي كرد سر هفته اول تمام گلبرگ هايش مثل پولك هاي سوخته الك مي شد توي كرت و دمك ها مثل جوش هاي سرسياه مي ماند روي شاخه ها و وقتي ميريخت زمين شبيه كرم هاي خاكي واچزيده ي آفتاب خورده ي بعد از باران بود در خاك؛ همان طور گل آلود،لهيده و بد زهم-سالها طول كشيد تا فهميدم كرم ها با باران بر زمين نمي‌آيند،بلكه اين زمين است كه زندگانش را از باران قي مي كند بيرون و كرم ها،پلاسيده و غارت شده در عرصات آفتاب و باد مي مانند بر جاي.

اما درخت حالا افتاده بود.آهو آن طرف تر هق مي زد.كلنگ مي كوبيد زمين،خاك را با دو دست برمي داشت مي ريخت توي باغچه ي شب بوها-گوري كوچك براي سيب ها-و باز مي كوبيد و مي كوبيد و مي كوبيد .. برگ هاي انبوه كرك دار،سرشاخه هاي سبز پرشيره،سيب هاي ريز قد گردو و حتي فندق ميان سيب هاي درشت از چشم پنهان.يك بار رقم از دستم رفت.مجبور شدم از نو شروع كنم به شمردن.هر بار كه به سيب چهل و يك مي رسيدم يادم مي رفت توي رقم چهل و دو روي كدام سيب بايد دست بگذارم.دوباره از اول شروع مي كردم به شمارش.ناچار سيب چهل و يك را محكم در مشت مي فشردم،زير لب تند تند تكرار مي كردم چهل و يك،چهل و يك و تا يادم بماند سيبي كه در مشت گرفته ام همان سيب چهل و يكمي ست و سيب بعدي كه لك داشت،نيمي از آن سرخ بود،نيمي سبزِ كال بايد سيب چهل و دومي باشد.درست همينطور چند بار مجبور شدم از يك تا چهل و يك بشمارم،سيب نوبت چهل و دو را توي مشت نگه دارم،پلك روي هم بگذارم و به گوش ها فشار بياورم تا تمجمج عصبي آهو را نشنود.

صداي هن هق،گرومپ خفه ي كلنگ با نوك زنگار ريخته در خاك آشفته،جاي خالي درخت در فضا-حالا كه مثل مرغ كُرچي بايد نشست روي خاطره ها،ذهن بايد براي لحظه ي موعود دست نخورده و بكر باقي بماند- تازه،تنها در ياد نگه داشتن رقم سيب هاي شمارش شده مهم نبود.تقلا براي حلاجي حادثه ي پيش آمده،وسوسه ي ارقام،شك ميان چهل و يك و چهل و دو.. بايد به خاطر مي سپردم در سيب چهل و چند بود كه آهو كلنگ را انداخت زمين،روي آيينه ي زانو توي خاك سياه افتاد بلند شروع كرد به زاريدن.پس تنها سقوط درخت مهم نبود.تبر زنگ زده در آب حوض،تراشه هاي پران پراكنده ي درخت در كف حياط،سيب هاي افتاده ي جدا شده ي قل خورده در كرت تلخون،آفتاب گردان كنار پاشويه،بوي سيب هاي ريخته در حياط،بوي صمغ درخت جوان تبرخورده در چله ي تابستان .. نه،هيچ كدام مهم نبود.من بايد سيب چهل و يك يا چهل و دو را گوش بسته،پلك هم گذاشته،لب فشرده در مشت نگه مي داشتم تا حافظه ام براي سال هاي بعد حفظ شود و سال ها بايد مي گذشت تا مي فهميدم سال هاي بعدي وجود ندارد و آن چه هست خواهد بود و آنچه خواهد بود همان ثقل اندوه سال هاي رفته است و چيزي كه مهم است همان سيب چهل و يك يا چهل و دومي ست كه پٌريِ آن را هميشه در مشت هاي خالي احساس مي كنم و آن دست هاي خاك پاشِ خاك انداز هميشه در ذهن مي رويد و من اگر دٌري مي سٌفم يا خزفي مي بافم از همين ها مي باسٌفم.از آن انگشت هاي كشيده اي كه بناگوشم را لحظه اي به عتاب برماسيد كه چيزي در من فروريخت و من ديگر دست خودم نيست كه معناي ديگري از نگاه ها و عتاب ها و دست ها در خيال مي پرورم و گاه كلامي كه از من برمي رويد كلام ياءجوج است كه گوش ها آن را پس مي زند و دست ها كاسه مي شود:پس حكايت؟

روزي بود،روزگاري.مردي بود و زني.درختي بود و تبري ..

 

*از مجموعه داستانهاي كوتاه « دختران دلريز » داوود غفارزادگان/نشر افق.زمستان 82

 

مطمئنا بايد برای آغاز روز راهی بهتر از بيدار شدن از خواب وجود داشته باشد.

 

*دارم فكر می كنم چه بر سر آهو خواهد آمد. اين روزها نه اينكه حرفی برای گفتن نباشد. كه هست. اما حوصله برای گفتن نيست.

*زندگی نكنيم چه كنيم. اين خط ممتد را دو چيز فرود و فراز می دهد. مرگ و عشق ..