حلول روح،
...ما بخشي از روح جهان هستيم. و اگر به حلول روح اعتقاد داشته باشيم بايد باور كنيم كه در حقيقت اگر روح جهان فقط تقسيم شود،هر چند گسترش مي يابد، اما ضعيف تر هم ميشود.پس ما، يا همان روح جهان،همانطور كه تقسيم مي شويم دوباره با يكديگر ملاقات ميكنيم. و نام اين ملاقات دوباره عشق است.چون وقتي روحي تقسيم ميشود هميشه به يك بخش نرينه و يك بخش مادينه تقسيم ميشود. و هر يك از ما به بخشي و بخشي..
بخش ديگر،
در هر زندگي اين مسئوليت اسرار آميز را بر عهده داريم كه دست كم با يكي از اين بخش هاي ديگرمان دوباره ملاقات كنيم.عشق اعظم كه آنها را از هم جدا كرده با عشقي راضي مي شود كه اين دو نيمه را دوباره با هم يگانه كند.
من جملات بالارو توي كتاب بريدا / پائولو كو ئليو خوندم.نميخوام بگم بهش اعقاد دارم يا ندارم.نظر دادن در مورد چيزي كه آگاهي من ازش به اندازه قطره از درياست كار مسخره ايه.
اما تصورش رو بكنين....كسي كه دوستش داريم و توي اولين ملاقات احساس كرديم صد ساله ميشناسيمش، يا اتفاقاتيكه توي مسائل عاطفي برامون پيش مياد و خودمون هم توي فلسفه ش ميمونيم.همه و همه ..
فكر كنين كه روح شما در برهه اي از زمان به ذرات كوچيك تقسيم شده باشه و هر ذره در كالبدي..
يعني ممكنه كسي كه دوستش داريم جزئي از خود ما بوده باشه؟ نيمه’ ديگر؟...
و كالبدي با شما برخورد ميكنه كه عاشقش ميشين....شايد عاشق بخش ديگري از خودتون شدين...و همه اينها زير مجموعه ايه از جسم واحد دنيا.و تكاپوي تمام اين قطعات كوچك روح در اقيانوس جهان. ارتباطي با همه ’ هستي و در هستي.تمام هستي و خالقش...يعني خدا....
يعني چشيدن عشق زميني براي رسيدن به عشق خدايي
عشق
عشق
عشق
من اين احساس رو دوست دارم. همون كه مي گم عادته.همون كه گاهي اذيتم هم ميكنه ،همون كه گاهي منو قال ميذاره و گاهي من بي خيالش ميشم،همون كه گاهي نا اميدم ميكنه و گاهي
اميدوار،همون كه گاهي مهمون ناخونده ميشه و من با تيپا بيرون ميندازمش،همون كه گاهي باهاش ميجنگم و گاهي باهاش سازگارم.گاهي من ميبرم و گاهي اون..همون تپيدن هاي دل، همون دلشوره ها، همون دلتنگي ها، همون آرامش بعد از طوفان و يا آتيش زير خاكستر، همون غم شيرين..
شايدم چاره ’ ديگه اي جز دوست داشتنش ندارم
.........
Jun 21, 2003
Jun 19, 2003
بالاخره اين سيستم نظرخواهي ما با ناز و نوز فراوان و قر و اطوار بي پايان راه افتاد!
فقط مونده بود واسه ظاهر شدن رونما بخواد!
كه يكي از راه رسيد و از رو بردش!
..
بزرگي كه به هيكل نيست
دستت درد نكنه جناب.
فقط مونده بود واسه ظاهر شدن رونما بخواد!
كه يكي از راه رسيد و از رو بردش!
..
بزرگي كه به هيكل نيست
دستت درد نكنه جناب.
Jun 16, 2003
يه خانمي هست كه ميگه:
عجب گيري كردما!؟
من اگه بخندم ميگن ميشنگه،
اگه گريه كنم ميگن بيچاره مشكل داره،
اگه خوشرو باشم ميگن نخ ميده،
اگه اخمو باشم ميگن كمبود داره،
اگه توي جمع بگم مثلا فلان آقا خوش تيپه ميگن دلش شوهر ميخواد،
نميتونم توي جمع دوستاي مجرد شوخ و شنگم شركت كنم چون يه مادرم،
نميتونم توي جمع مادراي متاهل شركت كنم چون از همسرم جدا شدم،
با دوستاي متاهلم ديگه رفت و آمد نميكنم كه يه وقت دل خانم نلرزه كه شوهرشو قر بزنم،
با دوستاي مجردم نميگردم كه يه وقت فكر نكنن بعد از جدايي از همسرم خودمو گم كردم،
اين خانمه باز ميگه:
حالا من چه خاكي به سرم كنم؟
منم بهش ميگم:
همينه ديگه،
باز ميخواي يه تنه دنيا رو عوض كني؟
نميشه بابا نميشه
حالا هي بشين بزن تو سرت
كي چي گفت؟ كي چي فكر كرد؟
ول كن اين چرندياتو،
وقتي شرايطو نميشه عوض كرد اقلا خودت عوض شو
ميگه : چجوري؟
ميگم:
سخت نگير،
بي خيال باش
با ارزش هاي خودت زندگي كن
از دريچه ديد خودت به زندگي نگاه كن،
براي چرنديات ديگران هم،
بزن بر طبل بي عاري كه آن هم عالمي دارد!
بد ميگم؟...
Jun 14, 2003
دروغ چرا؟ هنوز كه هنوزه گاهي اوقات توي درك معني واقعي عشق گير ميكنم.
گاهي مطمئن ميشم عشق همون عادته
گاهي مطمئن ميشم كه جمله " از دل برود هر آنكه از ديده برفت" درسته.
گاهي هم نه،
ميگم عشق واقعي اونه كه با گذر زمان و حتي فراق هم از ياد نره
بعد به اينم شك ميكنم
به ابراز عشق شك ميكنم
ديگه هيچي رو قبول ندارم
وسواس ميشم
ايده اليست ميشم
بعد ديگه قاطي ميكنم،
به احساسم در مورد كسي كه دوستش داشتم شك ميكنم
به احساس كسي كه دوستم داره هم...
تعريف شما از عشق چيه؟
من حالا ديگه اونو يه عادت ميدونم
من اشتباه ميكنم؟
يا عشق واقعا"فقط يه عادته؟...
Jun 12, 2003
Jun 11, 2003
افكار پراكنده
موتيف:يه دختر بچه 7-8 ساله خياباني
مكان: ميدان رسالت
زمان:يه روز خدا
دراز به دراز وسط پياده رو خوابيده ، دست و پاي كپره بسته، لباس محلي ، اندام استخوني.
مردم رد ميشن و پول ميريزن توي كاسه اي كه جلوشه.سكه هاي 10 تومني،25 تومني،5 تومني.شايد چون اون يه دختر بچه س، پس ميزان بذل و بخشش هم بايد همين اندازه باشه نه بيشتر...دستم رفت طرف كيفم. اما خيلي زود منصرف شدم.دلم خواست اين دفعه طبق عادت رفتار نكنم.دلم خواست مثل آدمايي كه از كنارش رد ميشن نباشم.حتي اگه اين تفاوت در پول ندادن باشه.چه فرقي ميكنه.حالا يه سكه كمتر...فكر كردم اينا هم همشون طبق عادت عمل ميكنن.چون هيچكدوم حتي نيم نگاهي هم به دختر نميكنن.ما ميخوايم از شر پول خردهاي كيفمون خلاص شيم.....بيشتر نگاهش كردم....بعد فكر كردم شايد بهتره يكي از ما يه ساعت مچي براش بخره! آره يه ساعت مچي خوشرنگ و خوشگل كه اين روزا تو بازار فراوونه.آخه دخترك با خودكار روي مچ چپش يه ساعت نقاشي كرده بود.يه ساعت با عقربه هاي نوك تيز كه روي ساعت يك واستادن.ساعت يك...وقت نهار..
آره شايد بهتر بود به جاي خلاص شدن از دست پول خرداي كيفمون كه احتمالا آخر شب هيچكدوم هم به دست خودش نميرسه،واسش يه ساعت مچي ميخريديم.
توي خيالم يه ساعت مچي توي دستش ديدم.يه ساعت با بند صورتي و يه صورتك باربي خندون,از اون باربي هايي كه نميدونن روي اسفالت خوابيدن چه مزه اي داره ؟ گشنگي چيه؟ بي پولي چيه...از اون باربي هاي خوشبخت....
اما يهو چشماي وحشت زده دختر رو ميبينم.يه مرد سبيل كلفت( شايدم بي سبيل، چه فرقي ميكنه؟) آخر شب جيباشو ميگرده. هر چي داره ازش ميگيره.
نه....ساعت نميخرم براش...اون ساعت نداشته باشه بهتر از اينه كه آخر شب يكي وقتي داره پرتش ميكنه پشت ماشين به زور از دستش بكشه بيرون.نه...از اول ساعت نداشته باشه بهتر از اينه كه بعدا" به خاطر از دست دادنش حسرت بخوره.
ديگه از كنارش رد شده بودم.
ياد دختركي افتادم كه با برادر و باباش هر شب زير پل سيد خندان ميخوابيدن.نزديك جايي كه كار ميكردم.ميترسيديم بهش پول بديم چون بلافاصله باباشون با يه خيز از دستش ميقاپيد.ترجيح ميداديم يه خوراكي براش بخريم بديم دستش كه اقلا اونو بخوره.ولي خوب يادمه اونا رو هم با باباش تقسيم ميكرد.خودم يه روز ديدم.
هر روز صبح كه ميرفتم سر كارم ، اون و برادر و باباش مشغول جمع كردن تشك پاره هايي بودن كه شب روشون ميخوابيدن.دخترك توي آينه بغل ماشين ها صورتشو نگاه ميكرد...روسريشو مرتب ميكرد و كنار پدرش مينشست كه يه روز ديگه رو شب كنه. اون روزا هنوز فقر و بدبختي مجبورش نكرده بود كه فراموش كنه يه دختر قشنگه.
ولي باباش اين كارو كرد.يعني باباشم نه.من ميگم جبر زندگي....
يه روز ديدم عين برادرش يه شلوار پاش كردن و يه بلوز پسرونه و موهاشو از ته زدن.خوب البته اينطوري حتما بهتر بود.چون ديگه بعضي از مذكران شريف.....نميفهميدن اون يه دختره.شايد با زندگي توي خيابون بهتر بود كه باباش اونو هم مثل پسر جا بزنه.
شايد اينطوري كمي، البته فقط كمي بيشتر ، در امان بود.
.................................
ديگه رسيدم خونه... به دختركي كه خوابيده بود نه پول داده بودم، نه براش ساعت خريده بودم. يادمه 4 سال پيش هم با تلفناي مداوممون به بهزيستي ، نتونستيم كاري براي دخترك پسر نما انجام بديم.
خوب من يه زن معموليم،نه شهردارم،نه مسئول بهزيستي،نه رئيس جمهور و نه حتي يك قهرمان.از قهرمان بازي و قهرمان بودن هم اصلا خوشم نمياد.
شايد چون هيچكدوم اينا نيستم اينجوري فكر ميكنم.
ولي يه چيزي رو خيلي دلم ميخواست.دلم ميخواست يكي از اين آدما رو ميكشوندم بالاي سر اين دختر بچه بدبخت با اون ساعت نقاشي شده روي دستش ، يا بالاي سر اون دختر بچه بيچاره كه از صبح تا شب بايد وسط راننده ها و بوق ماشين ها و كثافت هواي زير پل سيد خندان پرسه بزنه ، يا بالاي سر اون پسرك معلولي كه مادر بزرگش هر روز اونو سوار بر ويلچر مياره بيرون تا باهاش گدايي كنه و بالاي سر هزاران هزار دختر بچه و پسر بچه قرباني ديگه كه توي شهر ريختن و با تمام قدرتي كه توي صدام داشتم فرياد ميزدم:
كاري بكن.....
موتيف:يه دختر بچه 7-8 ساله خياباني
مكان: ميدان رسالت
زمان:يه روز خدا
دراز به دراز وسط پياده رو خوابيده ، دست و پاي كپره بسته، لباس محلي ، اندام استخوني.
مردم رد ميشن و پول ميريزن توي كاسه اي كه جلوشه.سكه هاي 10 تومني،25 تومني،5 تومني.شايد چون اون يه دختر بچه س، پس ميزان بذل و بخشش هم بايد همين اندازه باشه نه بيشتر...دستم رفت طرف كيفم. اما خيلي زود منصرف شدم.دلم خواست اين دفعه طبق عادت رفتار نكنم.دلم خواست مثل آدمايي كه از كنارش رد ميشن نباشم.حتي اگه اين تفاوت در پول ندادن باشه.چه فرقي ميكنه.حالا يه سكه كمتر...فكر كردم اينا هم همشون طبق عادت عمل ميكنن.چون هيچكدوم حتي نيم نگاهي هم به دختر نميكنن.ما ميخوايم از شر پول خردهاي كيفمون خلاص شيم.....بيشتر نگاهش كردم....بعد فكر كردم شايد بهتره يكي از ما يه ساعت مچي براش بخره! آره يه ساعت مچي خوشرنگ و خوشگل كه اين روزا تو بازار فراوونه.آخه دخترك با خودكار روي مچ چپش يه ساعت نقاشي كرده بود.يه ساعت با عقربه هاي نوك تيز كه روي ساعت يك واستادن.ساعت يك...وقت نهار..
آره شايد بهتر بود به جاي خلاص شدن از دست پول خرداي كيفمون كه احتمالا آخر شب هيچكدوم هم به دست خودش نميرسه،واسش يه ساعت مچي ميخريديم.
توي خيالم يه ساعت مچي توي دستش ديدم.يه ساعت با بند صورتي و يه صورتك باربي خندون,از اون باربي هايي كه نميدونن روي اسفالت خوابيدن چه مزه اي داره ؟ گشنگي چيه؟ بي پولي چيه...از اون باربي هاي خوشبخت....
اما يهو چشماي وحشت زده دختر رو ميبينم.يه مرد سبيل كلفت( شايدم بي سبيل، چه فرقي ميكنه؟) آخر شب جيباشو ميگرده. هر چي داره ازش ميگيره.
نه....ساعت نميخرم براش...اون ساعت نداشته باشه بهتر از اينه كه آخر شب يكي وقتي داره پرتش ميكنه پشت ماشين به زور از دستش بكشه بيرون.نه...از اول ساعت نداشته باشه بهتر از اينه كه بعدا" به خاطر از دست دادنش حسرت بخوره.
ديگه از كنارش رد شده بودم.
ياد دختركي افتادم كه با برادر و باباش هر شب زير پل سيد خندان ميخوابيدن.نزديك جايي كه كار ميكردم.ميترسيديم بهش پول بديم چون بلافاصله باباشون با يه خيز از دستش ميقاپيد.ترجيح ميداديم يه خوراكي براش بخريم بديم دستش كه اقلا اونو بخوره.ولي خوب يادمه اونا رو هم با باباش تقسيم ميكرد.خودم يه روز ديدم.
هر روز صبح كه ميرفتم سر كارم ، اون و برادر و باباش مشغول جمع كردن تشك پاره هايي بودن كه شب روشون ميخوابيدن.دخترك توي آينه بغل ماشين ها صورتشو نگاه ميكرد...روسريشو مرتب ميكرد و كنار پدرش مينشست كه يه روز ديگه رو شب كنه. اون روزا هنوز فقر و بدبختي مجبورش نكرده بود كه فراموش كنه يه دختر قشنگه.
ولي باباش اين كارو كرد.يعني باباشم نه.من ميگم جبر زندگي....
يه روز ديدم عين برادرش يه شلوار پاش كردن و يه بلوز پسرونه و موهاشو از ته زدن.خوب البته اينطوري حتما بهتر بود.چون ديگه بعضي از مذكران شريف.....نميفهميدن اون يه دختره.شايد با زندگي توي خيابون بهتر بود كه باباش اونو هم مثل پسر جا بزنه.
شايد اينطوري كمي، البته فقط كمي بيشتر ، در امان بود.
.................................
ديگه رسيدم خونه... به دختركي كه خوابيده بود نه پول داده بودم، نه براش ساعت خريده بودم. يادمه 4 سال پيش هم با تلفناي مداوممون به بهزيستي ، نتونستيم كاري براي دخترك پسر نما انجام بديم.
خوب من يه زن معموليم،نه شهردارم،نه مسئول بهزيستي،نه رئيس جمهور و نه حتي يك قهرمان.از قهرمان بازي و قهرمان بودن هم اصلا خوشم نمياد.
شايد چون هيچكدوم اينا نيستم اينجوري فكر ميكنم.
ولي يه چيزي رو خيلي دلم ميخواست.دلم ميخواست يكي از اين آدما رو ميكشوندم بالاي سر اين دختر بچه بدبخت با اون ساعت نقاشي شده روي دستش ، يا بالاي سر اون دختر بچه بيچاره كه از صبح تا شب بايد وسط راننده ها و بوق ماشين ها و كثافت هواي زير پل سيد خندان پرسه بزنه ، يا بالاي سر اون پسرك معلولي كه مادر بزرگش هر روز اونو سوار بر ويلچر مياره بيرون تا باهاش گدايي كنه و بالاي سر هزاران هزار دختر بچه و پسر بچه قرباني ديگه كه توي شهر ريختن و با تمام قدرتي كه توي صدام داشتم فرياد ميزدم:
كاري بكن.....
Jun 10, 2003
Jun 9, 2003
من مرگ هيچ عزيزي را باور نميكنم.
امروز نوزدهم خرداد ماه، و چهلمين روز پرواز آزيتاست.
زني كه ساده و بي صدا وارد دنياي وبلاگ نويسي شد و چه زود، چه ساده و چه بي صدا رفت.
آزيتا رو از كامنت ها پيدا كردم.چند بار مهمون وبلاگ همديگه شديم.صريح و بي پيرايه و بي تظاهر مينوشت.ميشد از نوشته هاش صداقتشو حس كرد وتنهاييشوو سختي هاشوو اين اواخر بيماريشو.
بيماري يعني درد...دردي كه من هيچوقت نتونستم به موقع بفهممش.نتونستم به موقع حسش كنم.با اين خيال باطل كه خداكنه مهم نباشه، و با اين اميد واهي كه حتما مهم نيست.از كنارش گذشتم.سرمو كردم توي برف...اين رسم زندگيه كه ما هميشه غافليم.
ديگه كم كم ازش بي خبر شدم.
چند وقت بعد، خبر فوتش رو خوندم.اونروز رفتم وبلاگش.ميتونستم زودتر اين كارو بكنم ولي نكرده بودم.ميتونستم زودتر پرس و جو كنم و بفهمم بيماريش تو چه مرحله ايه ولي نكرده بودم.من و خيلي هاي ديگه موقعي واقعيت رو فهميديم كه ديگه دير شده بود.اين رسم زندگيه كه ما هميشه دير ميرسيم.
نوشته هاي آخرشو خوندم. خودم هر لحظه فرو رفتم و اون هر لحظه بزرگ تر و بزرگ تر شد.شعر آخرش آتيش به دلم زد. اين زن ، اين زن ساده’ كامل..بي اينكه توي اين مدت خودشو، وبلاگشو، مشكلاتشو،حتي بيماريشو توي بوق و كرنا بكنه براي هميشه رفته بود...
طفلك تا لحظه آخر هم اميدش رو از دست نداده بود.ولي خوب...از مرگ گريزي نيست.
تاريخ امروز مدتهاست توي ذهنمه.شعر آخرش روي ديوار خونه.نميدونم چرا، شايد براي آرامش روح خودم. و حتما براي اينكه ارزشش رو داره.
اين رسم زندگيه كه ما هميشه وقتي از دست ميديم، تازه قدر ميدونيم.
....امروز نوزدهم خرداد ماه، و چهلمين روز پرواز آزيتاست.اون ديگه درد نداره، از دست زمونه هم نميكشه.
و من هميشه به اين فكر ميكنم كه بدون شك زني با اون ظرافت و شكنندگي و با روحي به اون بزرگي الان آسوده و راحت توي خونه ابديش نظاره گر تكاپوي بي معني ما، در جدالي به اسم زندگيه.
...............................................
كاش با هم مهربون تر بوديم.
كاش رسم زندگي رو عوض ميكرديم.
Jun 7, 2003
ميدونين چيه؟من آدرس اينجا رو خيلي قبل تر از اينكه دستي به سر و روش بكشم لو داده بودم!يعني توي پرشين بلاگ يه روز به اينجا لينك دادم.بعدش بلافاصله پشيمون شدم و اون متنو حذف كردم.فرداش كه رفتم تو وبلاگم ديدم اي دل غافل، نوشته آخرم حذف نشده! اين شد كه اينطوري شد.خلاصه ميدونم كه اين روزا چرت و پرت اينجا زياد نوشتم.كلي غرغر كردم و از اين جور چيزا، اينم بذارين به حساب دوستي با خواننده هاي وبلاگم.اما خوب همينجا بايد از نيلوفر، احمد شريف پوربه خاطر راهنماييشون و خصوصا" از هاله،كه كلي براي درست كردن اشكالات وبلاگم زحمت كشيد و كماكان! در حال زحمت كشيدنه تشكر كنم.بچه ها
دستتون درد نكنه.
Jun 1, 2003
May 27, 2003
من ميخوام اثاث كشي كنم.ميخوام از پرشين بلاگ برم بلاگ اسپات.زياد از انتقال دادن آرشيو و اينجور چيزا سردرنميارم.كي مياد كمك؟
اگه دوست داشتين برام ايميل بزنين.پيشاپيش مرسي..
منتظرم..
راستی......کوير عزيز،شرمندم كردي.......
اگه دوست داشتين برام ايميل بزنين.پيشاپيش مرسي..
منتظرم..
راستی......کوير عزيز،شرمندم كردي.......
May 26, 2003
برداشت اول:
- ميدوني ؟اصلا تقصير از منه
- چطور؟
- آخه اگه من اون روزا اونقدر دوستت نداشتم،اگه ميتونستم رفتنتو راحت بپذيرم،الانم ميتونستم برگشتنتو راحت بپذيرم.ولي خوب اينطوري نشد.
-ميدوني..
-تو عشق منو نسبت به خودت به زور از چنگم درآوردي
-ببين..
-تو اونو از دستام از قلبم كشيدي بيرون انداختي زير پات لگد مالش كردي
-گوش كن..
-تو از من ديگه چه انتظاري داري؟
- من دلم ميخواد..
-تو چي دلت ميخواد؟زندگي دوباره؟ يا نكنه فكر ميكني فقط تو دلت ميخواد، يعني من آرزو نداشتم؟ ندارم؟منم خيلي چيزا دلم ميخواست.اما حالا ديگه نميتونم.حالا ترجيح ميدم اون آرزو ها رو به گور ببرم تا دوباره اسيرم نكنن.بخدا ديگه نميتونم. نميتونم.نميتونم.نميتونم.
- تو..
- من چي؟ الان اومدي بگي من حق داشتم؟من حق دارم؟چه فايده.چه فرقي ميكنه حالا اگه بدونيم كي حق داشته و كي حق نداشته؟چيزي عوض ميشه؟ سالهاي رفته برميگردن؟
- سكوت
- سكوت
- حالم خوب نيست.
-من كاري نميتونم برات بكنم.حالت تهوع بهم دست ميده از تجربه كردن اين لحظه ها.كه نتونم برات كاري كنم.كه نخوام برات كاري كنم شايد.فقط برات آرزوي سلامتي ميتونم بكنم.اميدوارم حالت خوب شه.
-....
-....
بوق ممتد.
برداشت دوم:
يه كافي شاپ.
- چهره’ تو شبيه زنهاي اروپاي شرقيه..چشماي درشت.صورت استخوني.گونه هاي برجسته.
خصوصا كه انگار يه غمي پشت اين چهره پنهانه.غمي كه گاهي اوقات بدجوري توي چشم مياد..
حالا اولاش به كنار، ولي آخريشو بدجوري راست گفت!
برداشت آخر:
يه سيگار توي تاريكي آتيش زدم.
كشيدم.
به خودم گفتم من حالم خوبه.اصلا جايي واسه ناراحتي وجود نداره.مهم نيست.اصلا مهم نيست.تازه اينطوري خيلي بهتره.
خوابيدم.
حتي يه لبخند هم توي تاريكي زدم.يعني همه چيز خوبه.
واقعا فرقي نميكرد.
مگه چهره’ سنگي هم ناراحت ميشه؟
مگه چهره’ سنگي هم گريه ميكنه؟
چهره’ سنگي بيخياله.راحته.آزاده.خودشو درگير هيچي نميكنه.همه چيزو راحت ميگيره.اهميت نميده.مواظبه تا با گريه دو طرف لباش خط نيفته.مواظبه تا با گريه روي چشماش پف نكنه.آخه چهره سنگي بايد هميشه زيبا باشه.مرتب باشه.مقبول باشه.
....
.....
.......
..........
..............
گريه هاي پشت نقاب
مثل هميشه بي صدان.
- ميدوني ؟اصلا تقصير از منه
- چطور؟
- آخه اگه من اون روزا اونقدر دوستت نداشتم،اگه ميتونستم رفتنتو راحت بپذيرم،الانم ميتونستم برگشتنتو راحت بپذيرم.ولي خوب اينطوري نشد.
-ميدوني..
-تو عشق منو نسبت به خودت به زور از چنگم درآوردي
-ببين..
-تو اونو از دستام از قلبم كشيدي بيرون انداختي زير پات لگد مالش كردي
-گوش كن..
-تو از من ديگه چه انتظاري داري؟
- من دلم ميخواد..
-تو چي دلت ميخواد؟زندگي دوباره؟ يا نكنه فكر ميكني فقط تو دلت ميخواد، يعني من آرزو نداشتم؟ ندارم؟منم خيلي چيزا دلم ميخواست.اما حالا ديگه نميتونم.حالا ترجيح ميدم اون آرزو ها رو به گور ببرم تا دوباره اسيرم نكنن.بخدا ديگه نميتونم. نميتونم.نميتونم.نميتونم.
- تو..
- من چي؟ الان اومدي بگي من حق داشتم؟من حق دارم؟چه فايده.چه فرقي ميكنه حالا اگه بدونيم كي حق داشته و كي حق نداشته؟چيزي عوض ميشه؟ سالهاي رفته برميگردن؟
- سكوت
- سكوت
- حالم خوب نيست.
-من كاري نميتونم برات بكنم.حالت تهوع بهم دست ميده از تجربه كردن اين لحظه ها.كه نتونم برات كاري كنم.كه نخوام برات كاري كنم شايد.فقط برات آرزوي سلامتي ميتونم بكنم.اميدوارم حالت خوب شه.
-....
-....
بوق ممتد.
*******
برداشت دوم:
يه كافي شاپ.
- چهره’ تو شبيه زنهاي اروپاي شرقيه..چشماي درشت.صورت استخوني.گونه هاي برجسته.
خصوصا كه انگار يه غمي پشت اين چهره پنهانه.غمي كه گاهي اوقات بدجوري توي چشم مياد..
حالا اولاش به كنار، ولي آخريشو بدجوري راست گفت!
*******
برداشت آخر:
يه سيگار توي تاريكي آتيش زدم.
كشيدم.
به خودم گفتم من حالم خوبه.اصلا جايي واسه ناراحتي وجود نداره.مهم نيست.اصلا مهم نيست.تازه اينطوري خيلي بهتره.
خوابيدم.
حتي يه لبخند هم توي تاريكي زدم.يعني همه چيز خوبه.
واقعا فرقي نميكرد.
مگه چهره’ سنگي هم ناراحت ميشه؟
مگه چهره’ سنگي هم گريه ميكنه؟
چهره’ سنگي بيخياله.راحته.آزاده.خودشو درگير هيچي نميكنه.همه چيزو راحت ميگيره.اهميت نميده.مواظبه تا با گريه دو طرف لباش خط نيفته.مواظبه تا با گريه روي چشماش پف نكنه.آخه چهره سنگي بايد هميشه زيبا باشه.مرتب باشه.مقبول باشه.
....
.....
.......
..........
..............
گريه هاي پشت نقاب
مثل هميشه بي صدان.
May 25, 2003
May 21, 2003
امروز از اون روزا بود كه ميخواستم پاچه بگيرم.
كامپيوترم قاط زده بودحسابي.كارام ريخته بود روي سرم.صبح تا برسم سركار توي تاكسي از گرما داشتم خفه ميشدم.وقتي هم به راننده گفتم كه دستگيره شيشه رو بده تا بكشمش پايين ، در كمال خونسردي گفت: نداره!
كفشم شديدا پامو ميزد( حكايت بكش و خوشگلم كن )و از اونجا كه پاي آدم قلب دوم آدمه احساس ميكردم دارم خفه ميشم!
ديشب يه تلفن بيخود داشتم.از اون تلفنهايي كه طرف به زور ميخواد يه چيزي بكنه توي پاچه ات(ببخشيد!)و تو هم نميخواي قبول كني و تازه فكر ميكنه چقدر از اين لطفش مستفيذ شدي و فكر ميكنه قبول كردي و تو فرصت نميكني بگي نه چون قبل از اينكه جمله’ آخرو بگي تلفن قطع ميشه!
يه تلفن باخود ! ديگه هم داشتم كه منتظرشم بودم ولي جواب ندادم.چون تا اومدم از خواب بپرم و گوشي رو بردارم زنگ تلفن قطع شد.منم كه كلاس! منم كه افه! ديگه زنگ نزدم.يعني راستش چون طرف صحبت زبون فارسي شكر است ! بلد نيست بايد به زبون غير مادري به خاطر دير تلفن كردنش غر غر ميكردم (چون ما زنها اصولا اين كارو ميكنيم!)به همين خاطر ترجيح دادم خودمو سبك نكنم و تلفنو جواب ندم.
خلاصه اينكه امروز روز گل و بلبلي بود.
اما در نهايت اين روز گل و بلبل ، اين جمله به دادم رسيد:
كامپيوترم قاط زده بودحسابي.كارام ريخته بود روي سرم.صبح تا برسم سركار توي تاكسي از گرما داشتم خفه ميشدم.وقتي هم به راننده گفتم كه دستگيره شيشه رو بده تا بكشمش پايين ، در كمال خونسردي گفت: نداره!
كفشم شديدا پامو ميزد( حكايت بكش و خوشگلم كن )و از اونجا كه پاي آدم قلب دوم آدمه احساس ميكردم دارم خفه ميشم!
ديشب يه تلفن بيخود داشتم.از اون تلفنهايي كه طرف به زور ميخواد يه چيزي بكنه توي پاچه ات(ببخشيد!)و تو هم نميخواي قبول كني و تازه فكر ميكنه چقدر از اين لطفش مستفيذ شدي و فكر ميكنه قبول كردي و تو فرصت نميكني بگي نه چون قبل از اينكه جمله’ آخرو بگي تلفن قطع ميشه!
يه تلفن باخود ! ديگه هم داشتم كه منتظرشم بودم ولي جواب ندادم.چون تا اومدم از خواب بپرم و گوشي رو بردارم زنگ تلفن قطع شد.منم كه كلاس! منم كه افه! ديگه زنگ نزدم.يعني راستش چون طرف صحبت زبون فارسي شكر است ! بلد نيست بايد به زبون غير مادري به خاطر دير تلفن كردنش غر غر ميكردم (چون ما زنها اصولا اين كارو ميكنيم!)به همين خاطر ترجيح دادم خودمو سبك نكنم و تلفنو جواب ندم.
خلاصه اينكه امروز روز گل و بلبلي بود.
اما در نهايت اين روز گل و بلبل ، اين جمله به دادم رسيد:
Only a few things are worth fighting for.
May 20, 2003
...معشوق من
گويي ز نسل هاي فراموش گشته است
گويي كه تاتاري
در انتهاي چشمانش
پيوسته در كمين سواريست
معشوق من
مرديست از قرون گذشته
يادآور اصالت زيبايي
او در فضاي خود
چون بوي كودكي
پيوسته خاطرات معصومي را
بيدار ميكند
او با خلوص دوست ميدارد
ذرات زندگي را
ذرات خاك را
غم هاي آدمي را
غم هاي پاك را
معشوق من
انسان ساده ايست
انسان ساده اي كه من او را
در سرزمين شوم عجايب
چون آخرين نشانه هاي يك مذهب شگفت
در لابلاي بوته’ پستان هايم
پنهان نموده ام
گزيده اي از شعر معشوق من،فروغ فرخزاد
چيه؟ به آهو نمياد غمگين باشه؟ آرزو كنه؟
انگار صد ساله ميشناسمش. جايي كه صدا به صدا نميرسيد ما فقط با حركات لب حرف همو ميخونديم. لبخندش در نهايت خستگي صبورانه بود. اين صبوري...اين متانت.....لازم نيست براش شعار بدم. اونم برام شعار نميده.لازم نيست براي شفافيت ذهنش براي هزارمين بار خودمو هجي كنم كه يه وقت فكر بد نكنه ،خيال بد به سرش نزنه، انتظار بيجا نداشته باشه و هزار تا اگر و شايد مزخرف ديگه كه اين روزا ديگه كلنجار رفتن باهاشون برام عادت شده. اونم ميدونه كه بد فهميده نميشه.بد فهميده نشدن يه نعمته. نعمتي كه از نگاهش روي سرم ميباره.
يه غريب آشناست كه مسافره.مسافري از اونور دنيا.رفتنيه. ميدونيم.
ولي يه كتابه كه ميشه خوندش.يه قصه كه ميشه تعريفش كرد.يه پرتره كه ميشه نگاش كرد. نميدونم.خلاصه يه چيزي وراي هر حسي كه بشه توي كلمات گنجوند. مهم نيست كه ميره.مهم اينه كه توي بودنش بهم ياد داده كه چجوري ببينم.چجوري زندگي كنم.مهم نيست كه ميره.مهم اينه كه رد پاش توي زندگيم خيلي ناگهاني اومد و چه به موقع.انگار بايد ميومد تا من خودمو بهتر بشناسم.از اون رد پاهايي كه نميخواي پاكشون كني. كوتاه و عميق. صادق و بي آلايش.
گاهي اوقات يه تلنگر توي زندگي, تكليف يه عمر آدمو روشن ميكنه.تكليف آدم با خودش.با افكارش.
موندني نيست. رفتنيه.ولي مهم نيست.اصلا نيومده كه بمونه.اومده كه منو ياد خودم بندازه.
حرفي به من بزن
من در پناه پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم
اين قصه’ كوتاه ، كه منم نقشي درش دارم ، به من حس خوبي ميده.انگار صد سال بزرگ شدم، بي اينكه پير شم....
گويي ز نسل هاي فراموش گشته است
گويي كه تاتاري
در انتهاي چشمانش
پيوسته در كمين سواريست
معشوق من
مرديست از قرون گذشته
يادآور اصالت زيبايي
او در فضاي خود
چون بوي كودكي
پيوسته خاطرات معصومي را
بيدار ميكند
او با خلوص دوست ميدارد
ذرات زندگي را
ذرات خاك را
غم هاي آدمي را
غم هاي پاك را
معشوق من
انسان ساده ايست
انسان ساده اي كه من او را
در سرزمين شوم عجايب
چون آخرين نشانه هاي يك مذهب شگفت
در لابلاي بوته’ پستان هايم
پنهان نموده ام
گزيده اي از شعر معشوق من،فروغ فرخزاد
********
چيه؟ به آهو نمياد غمگين باشه؟ آرزو كنه؟
انگار صد ساله ميشناسمش. جايي كه صدا به صدا نميرسيد ما فقط با حركات لب حرف همو ميخونديم. لبخندش در نهايت خستگي صبورانه بود. اين صبوري...اين متانت.....لازم نيست براش شعار بدم. اونم برام شعار نميده.لازم نيست براي شفافيت ذهنش براي هزارمين بار خودمو هجي كنم كه يه وقت فكر بد نكنه ،خيال بد به سرش نزنه، انتظار بيجا نداشته باشه و هزار تا اگر و شايد مزخرف ديگه كه اين روزا ديگه كلنجار رفتن باهاشون برام عادت شده. اونم ميدونه كه بد فهميده نميشه.بد فهميده نشدن يه نعمته. نعمتي كه از نگاهش روي سرم ميباره.
يه غريب آشناست كه مسافره.مسافري از اونور دنيا.رفتنيه. ميدونيم.
ولي يه كتابه كه ميشه خوندش.يه قصه كه ميشه تعريفش كرد.يه پرتره كه ميشه نگاش كرد. نميدونم.خلاصه يه چيزي وراي هر حسي كه بشه توي كلمات گنجوند. مهم نيست كه ميره.مهم اينه كه توي بودنش بهم ياد داده كه چجوري ببينم.چجوري زندگي كنم.مهم نيست كه ميره.مهم اينه كه رد پاش توي زندگيم خيلي ناگهاني اومد و چه به موقع.انگار بايد ميومد تا من خودمو بهتر بشناسم.از اون رد پاهايي كه نميخواي پاكشون كني. كوتاه و عميق. صادق و بي آلايش.
گاهي اوقات يه تلنگر توي زندگي, تكليف يه عمر آدمو روشن ميكنه.تكليف آدم با خودش.با افكارش.
موندني نيست. رفتنيه.ولي مهم نيست.اصلا نيومده كه بمونه.اومده كه منو ياد خودم بندازه.
حرفي به من بزن
من در پناه پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم
********
اين قصه’ كوتاه ، كه منم نقشي درش دارم ، به من حس خوبي ميده.انگار صد سال بزرگ شدم، بي اينكه پير شم....
May 18, 2003
اگه قرار باشه درعرض نيم ساعت چند تا پيام از كسي دريافت كني كه تازه سيستم پيامرسانيشو فعال كرده و نميدونه از سر ذوق! چي بگه , چيزي بهتر از سخنان قصار پايين نميگيري!!
!you are one in a million ( دستت درد نکنه!)
doosset daram (از کجا معلوم!؟)
ghorboonet beram ( زودتر!)
! kheili khari (خجالت بکش! اينجا که همه چيزو نميگن که! تازه خودت خر تري! )
i am a book ( فکر کنم اينجاديگه كم كم احساسات ته كشيده! من كه نتونستم ولي شما اگه ارتباطي بين اين جمله هاي پيدا كردين به منم بگين!)
!you are one in a million ( دستت درد نکنه!)
doosset daram (از کجا معلوم!؟)
ghorboonet beram ( زودتر!)
! kheili khari (خجالت بکش! اينجا که همه چيزو نميگن که! تازه خودت خر تري! )
i am a book ( فکر کنم اينجاديگه كم كم احساسات ته كشيده! من كه نتونستم ولي شما اگه ارتباطي بين اين جمله هاي پيدا كردين به منم بگين!)
May 15, 2003
May 13, 2003
اول كه از پنجره بيرونو نگاه كردم كلي ذوق كردم.زمين خيس خيس بود.قطره هاي بارون معلق تو هوا.سرمو از پنجره بردم بيرون و چند تا نفس عميق كشيدم.عطر بهار دلو پر كرد.ابرا مثل گوله هاي پنبه تو آسمون ولو شدن. ياد حرف همكارم افتادم كه ميگفت انقدر بهاراي بي غيرت ديديم باورمون نميشه كه اين هواي ملس با اين بو هنوزم تو تهران وجود داشته باشه.
اما نميدونم چي شد كه يهو دلم گرفت. انتخاب كردن چقدر سخته.رفتن و نرفتن.موندن و نموندن.
اينم كه خوندم ديگه هيچي.يه جور كرخي حس كردم كه از شنيدن يا خوندن چيزي نزديك به حس خود آدم تو آدم لونه ميكنه.به من كه خيلي چسبيد.
اما نميدونم چي شد كه يهو دلم گرفت. انتخاب كردن چقدر سخته.رفتن و نرفتن.موندن و نموندن.
اينم كه خوندم ديگه هيچي.يه جور كرخي حس كردم كه از شنيدن يا خوندن چيزي نزديك به حس خود آدم تو آدم لونه ميكنه.به من كه خيلي چسبيد.
May 11, 2003
May 7, 2003
May 5, 2003
.........................محکومی به رفتن ... عدالت معنايی ندارد ... مدت هاست اين کلمه را ترک کرده ای ... داشتنش هيچ گاه منصفانه نبوده ... لااقل برای تو نبوده .... عدالت ! ... تنها رد زهرخندی تلخ روی صورت بی رنگت می ماند ، خلاص .
محکومی به رفتن ... گاهی ناگزير ها را گريزی نيست ... آنچه تلخ است و خراشت می دهد ، خراب کردن پل هاست ... پل يعنی که اميد ... اميد به بازگشت ... اميد به کورسوی نوری ، گيرم در انتهای سياهی دالانی بی پايان ... پل يعنی که هميشه راهی هست .
و خراب می کنی تا يکی يکی ويرانی تنها راه های به جا مانده را به سوگ بنشينی ... تا کنده شوی از اندک بندهای به جا مانده ... تا معلق شوی در همان خاکستری بی پايان ... همان خاکستری که نامش را تقدير گذاشتند .... تقدير شوم محتوم گريزناپذير .
چه خواهد شد؟ ... نمی دانی ... تاب خواهی آورد ؟ ... نمی دانی ... می روی تا بازنگردی ؟ ... نمی دانی ... بازخواهی گشت ؟ ... نمی دانی .
از وبلاگ آيدا
May 4, 2003
خبر مرگ يكي ديگه از بچه هاي وبلاگ نويس رو هم در نهايت بهت و افسوس شنيديم.خبر مرگ دوستانمون رو كه ميشنويم تازه ياد وبلاگشون ميفتيم.ميريم اونجا.ديگه تنها كاري كه ميتونيم بكنيم اينه كه پيغام تسليتي بذاريم.قلبمون يخ ميكنه.تاسف ميخوريم از اينكه چرا گاهي اوقات فرصت هايي خوب رو براي شناختن بعضي از انسانها از دست ميديم.
ولي تمام اين كارا هيچ چيزي رو عوض نميكنه.مرگ ساده ترين واقعيتيه كه از اون گريزي نيست.جوابي براش پيدا نميشه.ازدستش نميشه فرار كرد.فقط عزيزانمون رو ازمون ميگيره.و يه روز هم ما رو از عزيزانمون.
آزيتاديگه ميون ما نيست.
روحش شاد.
ولي تمام اين كارا هيچ چيزي رو عوض نميكنه.مرگ ساده ترين واقعيتيه كه از اون گريزي نيست.جوابي براش پيدا نميشه.ازدستش نميشه فرار كرد.فقط عزيزانمون رو ازمون ميگيره.و يه روز هم ما رو از عزيزانمون.
آزيتاديگه ميون ما نيست.
روحش شاد.
May 3, 2003
دو روز آرامش.دو شب نخوابيدن تا صبح و تمام خاطره هاي گذشته و تمام نقشه هاي آينده رو با دوستاي خوب زير و رو كردن.دو روز بلعيدن هوايي كه هميشه منو عاشق خدا كرده.دو روز تماشا كردن عظمت غروب خورشيد دريا. دو روز خنديدن به هر چيزي كه رنگ زندگي داره .دو روز راه رفتن بين زمين و آسمون لابلاي شكوفه هاي رنگارنگ ارديبهشت ماه.دو روز سرخوشي.دو روز فراموشي هر چي جنگ و ظلم و نفرت و غم و مشكل و نگرانيه.دو روز زندگي.....
Subscribe to:
Posts (Atom)
